'n Nuwe Lewe - 'n Pretriller

"Ek emigreer more as dinge so aangaan in die land. Geen mens is meer
veilig nie - nie eers in jou eie huis nie!"

Waldemar se stem het 'n bulderende voordragkwaliteit selfs by ontbyt.

"G'n normale mens kan dit meer uithou met die misdaad en wanbestuur nie. Die ekonomie lyk treurig en niemand is meer seker van sy werk nie. Praat nie van die misdadigers wat soos konings behandel word nie!"

Annie hou sy hand dop wat agter die koerant uitkom, 'n sny roosterbrood raakvat en dan weer verdwyn.

"Moelikheid is net dat niemand wil leer nie. Almal voeter maar net voort en hoop dat dit volgende week beter sal gaan. Klomp sukkelaars!"

Hy sit die koerant neer om die roosterbrood te smeer met die verminderde kalorieë bottersmeer en diabetiese konfyt.

"AI oplossing is om alles te laat styg - die petrolprys is seker die belaglikste van alles. Nou moet ons almal daaronder ly."

"Ja, skat, ek weet." Annie se stem was rustig, haar reaksie outomaties, dit wat van haar verwag word. Sy kyk toe terwyl hy sy ontbyt klaar eet, luister pligshalwe na sy aanmerkings oor die politieke geknoei, die strydvraag oor die herinstelling van nasionale diensplig en wat die regering behoort te doen. En terwyl hy badkamer toe gaan om sy tande te borsel, staan sy op om sy jas en aktetas te kry. Wanneer hy terugkom, wag sy vir horn by die voordeur.

"Dis reg, skat." Hy staan vir 'n oomblik voor die spieel, gaan sy voorkoms stap vir stap na. Rek sy oë effens en bewonder die effek wat sy brillose gesig deesdae het. 'n Noukeurig gemanikuurde hand vee 'n grys haar terug in sy plek.

"Wat beplan jy vir aandete?"

"Ek het gedink aan lamsbredie, sag, met 'n witwynsous en ... "

"Geen uie nie?" vra hy effe agterdogtig, en sy skud haar kop. Teen die tyd behoort sy darem al te weet dat hy allergies is vir uie.

"Ook geen knoffel nie. Jy weet dat ek nie meer knoffel eet nie. En niks kruie nie, asseblief."

Hy trek sy mond op 'n plooi.

"Ek hou nie van die smaak van kruie nie. Miskien moet jy maar die sous ook vergeet. Dalk is dit die wyn wat my so opgeblase maak. Berei eerder geroosterde hoender voor. Met opgekookte aartappels, natuurlik - nie gebraai nie. En moenie botter op die groente sit nie."

Hy kyk haar versigtig aan.

"Watter groente het jy aan gedink? Seker nie kool nie?"

"Nee, nie kool nie," se Annie sag. "Miskien groenbone, of vars brokkoli. Ek het gister by ... "

Hy skud sy kop. "Eerder nie. Net ertjies en wortels. Nouja, ek moet ry. Daar Iê 'n lang pad voor vandag. 0 ja, ek het jou mos van volgende week vertel, nie waar nie - 'n belangrike kongres, en ek moet vroeër ry. Ons bespreek dit later. Ek het nie nou tyd daarvoor nie."

Hy buk vorentoe om 'n droë piksoen op haar wang te plak.

"Miskien voel jy Ius om die stort 'n deeglik skrop te deur die dag te gee. Dit lyk asof daar 'n aanpaksel op die teëls is. En die gras moet gesny word. Jy weet hoe vinnig groei die gras as dit nie gereeld kort gesny word nie."

Hy is uit by die deur. Draai terug om sy sleutels te kry. Sluit die garage oop en verdwyn daarin. Die klank van die motorenjin bereik haar ore en oomblikke later verskyn die groot Duitse motor en die die bestuurder in haar gesig. Annie maak die motorhuis se deur toe, waai vir oulaas en gaan terug in die huis.

'n Vars koppie koffie voor sy met die huis begin, en 'n vinnige kykie na die tydskrif wat Waldemar agtergelaat het. Dit was haar tydskrif, hierdie een. Hy lees dit altyd eerste, en verdoem dit altyd as sensasie en 'n geskinder. Hoekom sy nog die ding koop weet nugter alleen. Maar dit het haar nog altyd geamuseer. Al die interessante stories - die verhale van die verwerpte Vigslyers, die hoë egskeidingssyfers, die verhaal van lang verlore susters of kinders. Waldemar steur hom nie aan sulke dinge nie. Dis onbenullighede in sy wêreld. Tog lees hy dit.

Annie drink 'n laaste sluk koffie en maak die tafel skoon. Sy was die skottelgoed en droog af. Voel lus om dit netso op die droograk te los. Maar Waldemar het eendag vroeër huistoe gekom en haar uitgevang. Vir 'n paar maande het hy haar elke oggend daaraan herinner. Daarom stof sy elke dag af - Waldemar sal nooit openlik wys dat hy haar werk nagaan nie, maar hy trek gou sy skoon vinger oor die tafel of 'n rak as sy dit dalk oorgeslaan het.

Vandag, terwyl sy die badkamers skoonmaak, skrop sy die stortvloer, wat net hy gebruik, en voor sy die winkels invaar, kry sy haar daaglikse oefening gedoen agter die grassnyer. Waldemar was reg, soos gewoonlik. Die gras moet gereeld gesny word. Sy onberispelike tuin wat sy onderhou. Geen tuindienste en geen moderne toerusting in sy huis nie. Behalwe natuurlik die digitale skottel en videomasjien, moenie van die ultra modeme skootrekenaar vergeet nie.

Dit is 'n jammerte dat hulle nooit tyd het om in die tuin te sit nie. Waldemar was 'n onvermoeide en harde sakeman, en put blykbaar plesier uit sy dryfkrag. En, sluip die dislojale gedagte in, om haar te dryf. Maar as sy heeldag moes rondsit, sou dit mos onregverdig wees teenoor die arme hardwerkende Waldemar. Hy verwag van haar dat sy haar deel sal doen - of sy dit nou geniet of nie.

Middagete. Annie gaan sit by die venster, heeltyd gereed vir 'n onverwagse besoek van Waldemar. Hy sal nie omgee as sy by die venster sit en eet nie, maar hy sal dit as 'n grap beskou, en sy grappe het gewoonlik 'n nadraai.

Na middagete, bad Annie vinnig en trek iets aan wat netjies lyk. Waldemar verkies dat sy netjies en sjarmant moet lyk as sy dorp toe gaan. Hy haat vrouens wat langbroek dra, en sy besit nie eers 'n paar jeans vir tuinwerk nie. Sy trek 'n vlootblou pakkie met 'n strak wit bloes aan met vlootblou hofskoene. Die nuwe diksoolmodes lyk vir haar so gemaklik maar Waldemar sal 'n oorval kry as sy met so 'n paar skoene by die huis moet aankom. Daar is nie baie inkopies om te doen nie, want daar is nog hoender in die vrieskas.

Sy hou egter van uitstappies in die middag, en Waldemar ook. Dit gee haar darem saans iets om oor te gesels voordat hy homself voor die televisie en al die aktualiteitsprogramme tuismaak.

Die nuwe winkelkompleks het hulle vensterversierings verander en sy stap nader om daama te kyk. Nie dat sy dit eintlik kan bekostig om daar te koop nie, maar Waldemar glo in goeie kwaliteit. Ongelukkig is daar niks in die die venster waarvan hy sal hou nie. Lank staan sy en kyk na 'n paar jeans, wonder sy hoe dit sal voel om dit aan te trek. Oor die figuur beskik sy ongetwyfeld. Waldemar hou nie van vet mense nie. Sê hulle is niks anders as bewegende worsstoppers nie. Sy deel nie sy siening nie, maar sy hou maar die meeste van die tyd haar opinie vir haarself. Sy haat konflik.

In haar verbeelding probeer sy haarselfvoorstel met 'njean en 'n wit oorhang hemp ... en sy faal liederlik. Dit is eindelik die rok wat haar oog vang. Vloeiend, vol. 'n Kreet, 'n jubeling, van vrolikheid - al die mooiste aardse kleure. Bruin, swart, goud. Primitief, soos die kleur van 'n wilde dier. Dit word twee maal vertoon, met en sonder die band. Haar aandag is vasgenael, en Annie weet dit sal haar perfek pas. Haar hart begeer dit met 'n stille desperaatheid. Tog weet sy sy sal dit nooit besit nie. Nie terwyl sy met Waldemar getroud is nie.

Na 'n rukkie draai sy om, al sugtende. Haar skouers hang. As dinge net anders was. Sy kom egter nie ver nie. 'n Gil laat haar omdraai.

" Annie! Dit is mos Annie, ne? Annie Botha?"

Annie staar na die vrou wat na haar aangestap kom. Sy erken haar nie onmiddellik nie. Waar het sy daardie lang, lenige figuur al gesien? Die vrou het 'n los, onnette hemp aan, ingedruk by 'n paar verbleikte jeans. Haar hare is windverwaaid met 'n breë, vriendelike glimlag op haar ongegrimeerde gesig.

"Annie! Dit isjy! Moenie lyk asofjy gaan omval nie,jong. Erkenjy my nie? Corrie Bredell. Nou is dit Corrie du Preez. Moenie sê jy onthou my nie! Ek het altyd so 'n dikraambril gedra met drade in my tande."

"Natuurlik onthou ek! Wat doenjy hier, Corrie?"

Annie voel half verslae en terselfdertyd opgewonde. Sy het nie eintlik vriendinne nie en sy weet nie eers hoe om met een te praat nie. Corrie en sy was sulke groot vriende. Op skool het hulle alles saamgedoen, al hul geheime gedeel, huiswerk afgeskryf, oor dieselfde ouens gegiggel en gesels, en geëet asof dit uit die mode uitgaan. Sy sluit haar oë vir 'n wyle. Dit was soos 'n ander wêreld, een wat sy nie eintlik kan onthou nie. 'n Deel van haar lewe wat heeltemal verdwyn het.

"Voel jy goed, jong?" Corrie vat haar aan haar arm en skud haar liggies.

"Ek het nie gewoonlik so 'n invloed op mense nie, al het ek hulle twintig jaar laas gesien. Annie, dis feeste! Ek het gedag ons sal mekaar nooit weer sien nie. Bly jy hier?"

Haar gesig het gegloei van opgewondenheid. Annie kyk na haar. Sy lyk 'n goeie tien jaar jonger as wat sy is. Corrie straal absoluut.

"Want ek bly ook hier. Ons het verlede week hier ingetrek en ek ken nie 'n siel nie. Is jy besig? Knyp net so ou uurtjie af, man. Kom saam huis toe en drink 'n koppie tee by my. Ons het baie om oor te gesels. Die huis is natuurlik nog in 'n chaotiese toestand - jy weet mos hoe lyk dit wanneer mens trek. As ek wag tot alles netjies is, gaan ek nooit uit die huis uit kom nie!"

Haar lag is klokhelder. "Kom, dis nie ver nie. Ek moet net vir Lien en Lukas by die skool gaan haal. Ons kan binne tien minute daar wees."

Sy hou Annie aan haar arm vas, al beduiende, pratende. Annie stap willoos saam. Hulle stap na die laerskool, wat skuinsagter die winkelsentrum is, en Annie luister verwese. Sy kan dit nie glo nie en vergeet selfs wat Waldemar mag dink.

Corrie was altyd Annie se teenoorgestelde, haar antoniem. Mense het altyd gesê dit is hoekom hulle sulke boesemvriendinne was. Corrie het vir Annie uit haar dop laat kruip en nooit toegelaat dat sy terugkruip nie. Corrie het vir haar die buitewêreld gewys en sy het dit geniet, deel geword daarvan. Nuwe vriende ontmoet en gedoen wat haar gelukkig gemaak het.

Toe word Annie se pa verplaas en meteens was sy alleen in 'n nuwe dorp, terug in haar dop. Waldemar het haar daar gekry en vir 'n rukkie het sy sy dominerende sterkte verwar met die invloed wat Corrie op haar gehad het. Hulle was getroud toe dit reeds te laat was. Sy was verkeerd. Terug was sy in haar dop en Waldemar het geen poging aangewend om haar daaruit te kry nie. Altans, hy wou haar daar hou.

"Is dit jou kinders, Corrie?" vra Annie terwyl die twee kinders, 'n tweeling, hulself om Corrie wurm. Corrie kyk op, haar gesig gloeiend gelukkig.

"Ja, ek is bevrees so. Die oorstootdrie en vervyfskop in beseringstyd. Die ander twee is al uitgegroei. Pieter is 'n eerstejaar dramastudent en Karien is nou in Matriek, of graad 12 soos daar mos deesdae gepraat word. Hierdie twee hou my omtrent besig terwyl die ouderdom my bekruip."

Asof Corrie ooit sal oud word, dink Annie. Die kinders stap weerskante van haar en babbel onverpoosd voort.

"Hoeveel kinders het jy, Annie? Ons het mos altyd gedroom om elkeen 'n hele rugbyspan aan die wêreld te lewer."

"Ek en Waldemar het nie kinders nie." Sy wou eintlik gesê het dat sy jammer is daaroor maar het haarself gekondisioneer om nooit verskonings aan te bied nie. Dit was immers nie haar fout nie. Toe sy en Waldemar getroud is, het sy nie besef dat hy nie kinders wil hê nie. Nooit het sy kon dink dat hy so ontoeganklik oor kinders sou wees nie. Nooit kon sy besef wat die gevolge daarvan kon wees nie. Die lang hartseer ure alleen terwyl sy

na 'n klein bondeltjie menswees gesmag het, die grootmaak van 'n kind.

Die honger pyn wat aan haar geknaag het as ma's hul kinders by die skoolhekke inwag en die vertoon van skooluniforms in winkelvensters aan die begin van 'n nuwe skooljaar. Die barbaarse moedeloosheid wat haar op die mees onverwagse tye oorval het.

Waldemar het nooit werklik gesê waarom hy so teen kinders gekant was nie.

Dikwels het dit vir haar gevoel asof hy haar soos 'n kind behandel. Sy optrede teenoor haar was rede genoeg: onthou jou reënjas, moenie jou beste skoene aantrek nie, het jy 'n sakdoek, drink jou vitamienpille. Hy sou ongetwyfeld dit geniet het om 'n kind te leer, om sy eie menings en waardes op hom af te dwing, om te beheer. Maar kinders is mos nie so nie, ofhet sy haar misgis? Hulle het nie beheerbaar gebly nie. Hulle word mos

onafhanklik, gaan hul eie gang, rebelleer veral teen gesag.

Corrie se huis is net soos sy haar dit voorgestel het. Glorieryke chaos met teekiste en halfgerangskikte meubels. Boeke het verstrooid oor die vloer of op die tafels en stoele gelê. As jy wil sit, moet jy eers iets van die stoel afhaal. Op Annie se stoel het 'n groot swart kat gelê wat sy oë slaperig uit protes oopgemaak het, maar rustig en gelukkig op 'n hoop tydskrifte aan die slaap raak.

Die vertrekke is gevul met die klank van popmusiek, maar Corrie se dubbelganger sit dit vinnig af toe sy haar ma se vriendin sien en drafstap kombuis toe om 'n pot tee te maak.

Annie was gefassineerd. Met haar teekoppie in die hand luister sy na Corrie se lewensverhaal vandat hul paadjies geskei het. Die kinders storm kort-kort in om haar iets te wys, om dan weer met vele lawaai verder in die tuin te speel.

Sy dink aan die verskil toe sy en Waldemar in hulle nuwe huis ingetrek het. Alles was binne die eerste week reg en op sy plek. Die binnehuisversiering was binne drie maande voltooi en geen besoekers was toegelaat voordat die huis perfek was nie. Daar was nie veel besoekers nie, dink Annie. Net Waldemar se baas en party kollegas vir 'n formele ete, en 'n paar snobistiese bure vir skemerkelkies. Geen vriende of familie nie. Die

familie wat hulle dalk nog kon besoek het, het te ver gebly, en hulle het nog geen nuwe vriende gemaak sedert hulle hier ingetrek het nie. En, dink sy, ook nooit veel voor die tyd gehad nie.

"Ja, ek steek toe amper die kombuis aan die brand met die skyfiepan," sê Corrie, "ek dink nie ek sal ooit leer nie, Annie. Die mal dinge wat ek aanvang. Danie sê altyd ongelukke soek my uit. Het ek al ooit vir jou vertel dat ek my amper self laat blind word het?"

En daar gaan sy alweer skreeusnaaks voort, terwyl Annie luister en skoon van die tyd vergeet.

"Genade! Ek moet loop!" Paniekbevange spring Annie op. "Waldemar bel altyd hierdie tyd van die dag. Hy sal wonder wat gebeur het. En ek het nog nie eers met sy aandete begin nie. Dit sou geroosterde hoender wees, maar nou is daar nie meer tyd oor nie. Dit was heerlik om jou weer te sien, Corrie, en ek hoop werklik julle bly lekker hier, maar ek moet nou gaan of ... "

Sy kyk rond om haar handsak te kry en kry dit onder 'n sak hamster kos op die eetkamertafel.

"Of wat?" Corrie se oë blink van ondeundheid. "Wat sal hy doen? Jou verlof terugtrek? An, wil jy vir my sê dat hy werklik omgee as sy aandete laat is? Of dat jy nie vyfuur by die huis gaan wees as hy bel nie? Bel hy jou altyd dan? En is jy altyd daar?" Sy skud haar kop in ongeloof.

"As dit iemand anders was, het ek dit as 'n grap beskou." Sy staan op, hou Annie aan die skouers vas en kyk vraend in haar oë.

"Waarin het jy jouself begewe, my vriendin?"

"Niks besonders nie." Die skielike intieme noot bring trane na haar oë.

"Ek is net ... dis net die manier hoe dinge verloop het, dis al. Waldemar is bekommerd oor my. Dis heel natuurlik. Hy dink ek sal ... " Sy stotter in 'n stilte.

"Die skyfiepan aan die brand steek? Of die bad laat oorloop? Dis nie jy nie, Annie. Dis ek! Ek sal vir Danie moet stuur om met Waldemar te gesels. Hom vertel hoe dit voel om saam met 'n onfeilbare ramp te leef Wel, dan moet jy seker gaan. Maar kom kuier gou weer, jong. Hoe lyk dit met Vrydag? Of miskien volgende week? Enige tyd, An. En as ek nie hier is nie, gaan haal ek die kinders by die skool. Ons moenie weer uit voeling raak

nie."

"Jy sal by die huis wees as ek bel, nê skat?" Waldemar staan op, stoot die stoel netjies terug. "Ek was bekommerd oor jou toe jy nie dadelik die telefoon geantwoord het nie."

"Ja, lief, ek weet jy was. Jy het so gesê." Annie staan op en gaan haal sy jas en aktetas.

"Ek was nie regtig laat nie. En dit was 'n verrassing om weer vir Corrie te sien."

"Ja-a." Hy rek die woord uit, sy lippe vorentoe asof hy oordeel wil fel.

"Natuurlik is ek bly as jy vriende het, Anna, jy weet dit. Maar jy mag nie toelaat dat dit tussen jou en jou huishoudelike take kom nie. En ek moet byvoeg dat ek wonder of Corine of Corrie 'n goeie invloed op jou kan hê. Volgens julle skoolherinneringe was sy maar 'n wilde loot."

"Ek sal nie toelaat dat sy my beïnvloed nie, Waldemar. Ons is albei ouer en hopelik wyser."

"Natuurlik is julle. Ek is mos in elk geval hier om na jou om te sien. Wel, dan ... "

Hy voel-voel oor sy sakke, kyk binne-in.

"Beursie, sleutels, ja, alles is hier en gereed. Gaan kyk gou bo of ek alles het, skat? Dis nogal interessant om te sien wat mens alles nodig het vir een nag se oorslaap."

Annie drafstap boontoe om die slaap- en badkamer na te gaan. Skoon nagklere is weg, was en skeergoed, tandeborsel en -pasta, die klein houertjie en oplossing wat hy nodig het vir sy nuwe gekleurde kontaklense.

"Het jy jou bril?”, vra sy terug in die voorportaal, effens uitasem. Hy skud sy kop ongeduldig as reaksie op die idee dat hy dalk iets kan vergeet.

"Kyk goed na jouself," beveel hy haar terwyl hy by die deur uitstap. "Sluit al die deure voor dit donker is, en moenie die brandalarrn vergeet nie. Moenie aan enige iemand noem dat ek weg is nie - jy weet nooit wie se ore dit bereik nie. Ek sal jou op die gewone tyd skakel, en more is ek terug. Mooi bly."

Hy gee haar die verpligte piksoen.

"Ek hoop nie daar is baie verkeer op die snelweg vanoggend nie. Verlede week is ek vir meer as 'n uur opgehou." Sy stem verdwyn terwyl hy na die motorhuis stap, en sy hoor hoe die enjin brul.

Annie het 'n uur gewag voordat sy uitgegaan het. Sy het 'n ekstra koppie koffie gedrink en die ontbyt skottelgoed opgewas, maar hierdie keer het sy dit op die droograk gelos. Sy trek die beddens oor met vrolike lakens en gooi die stywe wit lakens eenkant neer. Die res van die huis het sy netso gelos, al het sy goed geweet dat Waldemar se hemde gelê en wag het. In 'n bad vol skuim ontspan sy terwyl sy haar hare 'n goeie oliebehandeling gee. Sy trek 'n wye bont romp aan, een wat Waldermar die horries sou laat kry het.

"Kort met ligstrepe?" vra die haarkapper. "Dit sal u nogal uitstekend pas, Mevrou. 'n Wonderbaarlike verandering, ontgetwyfeld. "

"Sal hierdie paar jeans al wees, Mevrou? Ja, ek sou wat wou gee om net u figuur te hê om in so 'n broek te kom." Die verkoopsdame se vleiende entoesiasme oortuig Annie dat sy die regte besluit geneem het. Nooit het sy kon droom dat sy so kon lyk nie. Met blink oë vra sy die verkoopsdame om die rok in die venster te bring. Dit pas haar beter as wat sy haar dit ooit kon voorstel.

So nou en dan dink Annie aan Waldemar. Hy sou nie sy bestemming voor vieruur bereik nie, selfs nog later as die verkeer dalk druk is. Die konferensie begin eers vanaand en gaan moreoggend aan. In die begin was sy nie juis ten gunste van hierdie sakereise nie, maar dit was lank terug. Waldemar was natuurlik altyd vol selfvertroue. Bestuur net asof die ander nie kan bestuur nie. So oorleef jy die verkeer. Sy filosofie.

"Wat van nog 'n koppie tee, An, of moet jy weer huistoe vir die telefoon?"

Corrie staan klaar in die deur op pad kombuis toe.

"Nee, nie vandag nie." Annie glimlag geheimsinnig. "Nog 'n koppie sal heerlik smaak, dankie."

Sy was nie haastig nie. Sy drink haar tee, gesels met die kinders en met Corrie se man toe hy huistoe kom. Die liefdevolheid tussen die twee gaan nie verlore nie. Hy vra Corrie nie wat op die spyskaart is nie. En lyk ook glad nie vies toe die hom kalmpies meedeel dat sy heeldag uit was nie. Hy soen sy vrou liggies, gevoelvol, en skop 'n paar resepteboeke eenkant toe om 'n sitplek te kry.

Hoe mooi is die sonsondergang nie, dink Annie, terwyl sy by hul oprit indraai. Dan sien sy die polisiemotor voor die huis. Sy hou stil, kry skielik koud. Stadig klim sy uit. Daar is twee persone in uniform. 'n Groot polisieman en 'n jong meisie, niks ouer as twintig nie. Hulle kom aangestap en vra of sy mevrou Van Huysteen is.

"Ons is jammer om die draers van slegte nuus te wees, mevrou, maar u man was betrokke in 'n noodlottige ongeluk op die snelweg. Hy het agter in 'n vragmotor vasgery en is opslag dood."

Die polisieman het simpatiek na haar gekyk en gewag op haar reaksie. Toe sy niks sê nie, gaan hy voort.

"Dit was ongeveer drieuur vanmiddag," het die polisieman voortgegaan, ene sersant

Du Toit. Klaarblyklik het dit sonder enige oorsaak gebeur volgens die ooggetuies. Asof hy doodeenvoudig nie die vragmotor gesien het nie.

Amper asofhy dit nie sien kom het nie. Asof sy sig geleidelik en onvermydelik deur die dag vervaag het. So pynloos dat hy dit dalk nie eers agtergekom het nie. Asof hy dit nie kon glo nie. Tog so onverbiddellik, dat hy nie die vragmotor anders as in 'n waas kon uitmaak nie.

Terwyl Annie half verwese agterbly en die polisiemotor agternakyk, wonder sy of hy iewers stilgehou het, sy nuwe kontaklense uitgehaal het en dit vervang het met sy bril. Dit sou nie veel verskil kon maak nie. Die deurnagoplossing waarin dit geweek het, sou sy horingvliese heeltemal deurtrek het dat niks die swelsel, die blindheid, die uiteindelike pyn kon verhoed nie.

Dit was net tydelik, weet sy, maar tog 'n doodsangs terwyl dit geduur het. Corrie het haar daarvan vertel. Die keer toe sy haarself amper verblind het deur haar lense in die skoonmaakoplossing in plaas van die weekoplossing oomag te laat staan. Soos Annie gisteraand met Waldemar se nuwe kontaklense gedoen het....

© Charlene Morkel 2012